Dzisiaj Andrzej Chciuk skończyłby 89 lat.

Przenieśmy się z tej okazji na chwilę w lata 50-te XX w., w świat pierwszej emigracji.

W cyklu wspomnień o Andrzeju Chciuku przedstawiamy jeden z tzw. "mocnych" felietonów Acha. Wydrukowany w cyklu "Szczypta soli" w "Tygodniku Polskim" nr 11 z roku 1970.
Dzisiaj część tematów jest już przebrzmiała, ale na niektóre stwierdzenia i dziś otwiera nam się nóż w kieszeni.

Miłej lektury...
/wstęp: Przemek/

Dzisiaj mija 30 lat od śmierci pisarza australijskiej Polonii, Andrzeja Chciuka. Przenieśmy się z tej okazji w świat powojennej emigracji lat 50-tych XX w. opisany barwnie w książce "Emigrancka opowieść".
Zenek Kotlarek pracuje w spalarni śmieci na St Kildzie i wysłuchuje żali Australijczyka Charlie'go na temat przegranej na wyścigach konnych...

 

 

O, kraju na antypodach,
Ty półanglosaski tworze,
Jest w tobie dziwna pogoda,
Są plaże, jest piwo i morze.

Obywatelu tej ziemi,
Przed tobą kłaniam się nisko,
Królu milowych przestrzeni,
Ty w swoim kraju masz wszystko!

Troski odkładasz na potem,
Masz piknik w pobliskim lasku
I ten twój futbol w sobotę
I tę twą górę ,,Kozjasko”.

Znajomi państwo B. zaprosili nas na obiad w piątek wieczorem do ich nowego domu. Żona nie bardzo lubi składać wizyty w piątki. Powiada, że piątek to był dzień naszego ślubu. Ale trudno było odmówić. Pojechaliśmy.

Cała historia zdarzyła się z powodu jak zwykle niepoważnych Jankesów. Zanim opanowali do perfekcji sztukę wciskania Australii w zamian za rudę uranową Big Maców i smażonych kurczaków pułkownika Saundersa z Kentucky, to narozrabiali solidnie doprowadzając swymi ekscesami do powstania Związku Australijskiego. 

60-lecie Nowej Huty, „najstarszej" dzielnicy Krakowa

W nieustannym podziwie dla „najwspanialszych kłamstw" Australii — Markowi Twainowi mógłby podać rękę nasz Alek­sander Fredro, gdyby dowiedział się, że Australijczycy wysta­wili jego „Zemstę". Aby nie było nieporozumień, nadmienię od razu, że podobnej obsady ani scenografii nie dałby tej komedii żaden teatr w Polsce. Nikt nie podołałby zresztą kosztom takiej imprezy, która od 1839 roku nie schodzi z afisza...

W materialnym stanie Jóźka nie zaszła żadna zmiana wskutek wybuchu wojny. Inni spadali w dół i cierpieli głód, nędzę. Innych wywłaszczali i wywozili bolszewicy. Inni po raz pierwszy w życiu zaznajomiali się z tym, jak wygląda los ludzi bez pracy, los tych, co i w czasie pokoju nie wiedzieli, co włożą do ust i gdzie spoczną.